Welkom
bij de voorstelling van het nieuwe boek van Tisa Pescar,
Jachtmaan. Mijn naam is Emma van der Pols. Aan mij de eer
om u vandaag als eerste te woord te staan tijdens deze gedenkwaardige
gelegenheid. Gedenkwaardig, omdat voor de schrijfster met
het officieel verschijnen van dit boek een mijlpaal bereikt
is. Vanaf vandaag ligt haar boek Jachtmaan in de winkels.
Vanaf dit moment is het loslaten van een werk, dat haar
leven een tijdlang geregeerd heeft, een feit. Geen zinnen
meer bijschaven, geen leestekens meer plaatsen. Het is definitief,
dit is Jachtmaan.
Een
spannend moment. Voor elke schrijver en, naar ik mij voor
kan stellen, ook voor Tisa. Niet omdat er nog iets te verbeteren
is aan het boek, maar omdat iets dat voorheen alleen nog
maar van haar was, nu van de wereld is. En zelfs ik vind
dit een zenuwslopend moment. Niet alleen omdat ik hier in
het openbaar een groep mensen toespreek, maar ook omdat
ik dit boek vanaf het begin heb mogen volgen. Ik heb het
als één van de proeflezers definitieve vorm mogen zien aannemen.
En ik ben er apentrots op, net als ik apentrots op de schrijfster
ben. Maar u hoeft mijn woord er uiteraard niet voor aan
te nemen. Ik laat het boek graag voor zich spreken.
Nadat ze jaren in het verre Australië heeft gewoond, keert
Maire Marceau terug naar Frankrijk. Zij trekt in bij haar
broer, de kunstenaar Pascal, die met vrienden een afgelegen
huis in een uitgestrekt bos bewoont. Pascal en zijn huisgenoten,
de feeërieke Eris, de erfheks Cat en de mysterieuze Radu,
ontvangen haar met open armen. Toch wordt de onderhuidse
spanning in het huis steeds tastbaarder. Al snel wordt Maire
geconfronteerd met vreemde gebeurtenissen. Wat verbergen
Pascal en zijn vrienden voor Maire? Waar verdwijnen zij
regelmatig 's nachts naartoe? En wat hebben Radu's afkomst
en zijn zoektocht naar een eeuwenoud document met dit alles
te maken?
Met
'Jachtmaan' neemt Tisa Pescar (1967, Rotterdam) haar lezers
mee naar een wereld waar we hopelijk nooit in terechtkomen.
Op ingenieuze wijze ontsluiert zij langzaam maar zeker het
duistere geheim dat de hoofdrolspelers verborgen houden.
Wat
ik net voorlas is de achterflap van het boek. Het schrijven
van deze achterflap was zonder twijfel een enorme uitdaging.
Hoe maak je een potentiële lezer duidelijk dat dit boek
meer dan de moeite van het lezen waard is, zonder dat je
meteen als spoiler werkt? Dat geldt natuurlijk voor veel
boeken, maar met een boek als Jachtmaan geldt het driedubbel.
Het is ook al moeilijk om het boek te classificeren. Welk
genre behoort het nu eigenlijk toe? Een thriller? Ja, wel
in de zin van 'spannend boek', maar het dekt toch niet helemaal
de lading? Fantasy dan? Hmm, er zijn wel fantasy elementen
te vinden, maar de setting is niet bepaald fantasy te noemen?
Is het dan horror te noemen? Tja, nee, ja, er zijn zeker
momenten te vinden die we als gruwelijk zouden kunnen omschrijven,
maar om het boek daarmee meteen als horror te bestempelen,
gaat veel te ver. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Uiteindelijk
past de term 'bovennatuurlijke suspense' nog het beste.
Tisa's werk laat zich gewoonweg niet zo makkelijk in een
eenduidig hokje vatten.
Nog een stukje Jachtmaan: Na een minuut of tien bereikte
ik een splitsing waar een enorme eikenboom als een majestueuze
schildwacht uit de grond oprees. Zijn takken waren knoestig
en dik. De duizenden geschulpte bladeren bewogen traag heen
en weer in de wind. Ik besloot hier even te blijven en ging
tussen de met mos begroeide wortels op de grond zitten.
Met mijn ogen dicht leunde ik tegen de ruwe bast van de
boom. De indringende geur van brandnetels en fluitenkruid
prikkelde in mijn neus. De bladeren boven mijn hoofd ruisten
zacht, als een natuurlijke symfonie met de wind als dirigent.
Van alle kanten weerklonk het getjilp van vogels.
