Welkom
bij de voorstelling van het nieuwe boek van Tisa
Pescar, Jachtmaan. Mijn naam is Emma van der Pols.
Aan mij de eer om u vandaag als eerste te woord
te staan
tijdens deze gedenkwaardige gelegenheid. Gedenkwaardig,
omdat voor de schrijfster met het officieel verschijnen
van dit boek een mijlpaal bereikt is. Vanaf vandaag
ligt haar boek Jachtmaan in de winkels. Vanaf
dit moment is het loslaten van een werk, dat haar
leven een tijdlang geregeerd heeft, een feit.
Geen zinnen meer bijschaven, geen leestekens meer
plaatsen. Het is definitief, dit is Jachtmaan.
Een
spannend moment. Voor elke schrijver en, naar
ik mij voor kan stellen, ook voor Tisa. Niet omdat
er nog iets te verbeteren is aan het boek, maar
omdat iets dat voorheen alleen nog maar van haar
was, nu van de wereld is. En zelfs ik vind dit
een zenuwslopend moment. Niet alleen omdat ik
hier in het openbaar een groep mensen toespreek,
maar ook omdat ik dit boek vanaf het begin heb
mogen volgen. Ik heb het als één van de proeflezers
definitieve vorm mogen zien aannemen. En ik ben
er apentrots op, net als ik apentrots op de schrijfster
ben. Maar u hoeft mijn woord er uiteraard niet
voor aan te nemen. Ik laat het boek graag voor
zich spreken.
Nadat ze jaren in het verre Australië heeft gewoond,
keert Maire Marceau terug naar Frankrijk. Zij
trekt in bij haar broer, de kunstenaar Pascal,
die met vrienden een afgelegen huis in een uitgestrekt
bos bewoont. Pascal en zijn huisgenoten, de feeërieke
Eris, de erfheks Cat en de mysterieuze Radu, ontvangen
haar met open armen. Toch wordt de onderhuidse
spanning in het huis steeds tastbaarder. Al snel
wordt Maire geconfronteerd met vreemde gebeurtenissen.
Wat verbergen Pascal en zijn vrienden voor Maire?
Waar verdwijnen zij regelmatig 's nachts naartoe?
En wat hebben Radu's afkomst en zijn zoektocht
naar een eeuwenoud document met dit alles te maken?
Met
'Jachtmaan' neemt Tisa Pescar (1967, Rotterdam)
haar lezers mee naar een wereld waar we hopelijk
nooit in terechtkomen. Op ingenieuze wijze ontsluiert
zij langzaam maar zeker het duistere geheim dat
de hoofdrolspelers verborgen houden.
Wat
ik net voorlas is de achterflap van het boek.
Het schrijven van deze achterflap was zonder twijfel
een enorme uitdaging. Hoe maak je een potentiële
lezer duidelijk dat dit boek meer dan de moeite
van het lezen waard is, zonder dat je meteen als
spoiler werkt? Dat geldt natuurlijk voor veel
boeken, maar met een boek als Jachtmaan geldt
het driedubbel. Het is ook al moeilijk om het
boek te classificeren. Welk genre behoort het
nu eigenlijk toe? Een thriller? Ja, wel in de
zin van 'spannend boek', maar het dekt toch niet
helemaal de lading? Fantasy dan? Hmm, er zijn
wel fantasy elementen te vinden, maar de setting
is niet bepaald fantasy te noemen? Is het dan
horror te noemen? Tja, nee, ja, er zijn zeker
momenten te vinden die we als gruwelijk zouden
kunnen omschrijven, maar om het boek daarmee meteen
als horror te bestempelen, gaat veel te ver. En
zo kan ik nog wel even doorgaan. Uiteindelijk
past de term 'bovennatuurlijke suspense' nog het
beste. Tisa's werk laat zich gewoonweg niet zo
makkelijk in een eenduidig hokje vatten.
Nog een stukje Jachtmaan: Na een minuut of tien
bereikte ik een splitsing waar een enorme eikenboom
als een majestueuze schildwacht uit de grond oprees.
Zijn takken waren knoestig en dik. De duizenden
geschulpte bladeren bewogen traag heen en weer
in de wind. Ik besloot hier even te blijven en
ging tussen de met mos begroeide wortels op de
grond zitten. Met mijn ogen dicht leunde ik tegen
de ruwe bast van de boom. De indringende geur
van brandnetels en fluitenkruid prikkelde in mijn
neus. De bladeren boven mijn hoofd ruisten zacht,
als een natuurlijke symfonie met de wind als dirigent.
Van alle kanten weerklonk het getjilp van vogels.
Ik denk dat ik op zijn hoogst vijf minuten onder
de eik zat, toen de harmonie ruw werd verstoord
door het benauwende gevoel dat ik werd gadegeslagen.
Vlug opende ik mijn ogen en speurde de omgeving
af. Niemand te zien. Ik ontspande me weer en leunde
met mijn rug tegen de stam. Ik had het me vast
verbeeld. Wie kwam hier nou? Pascal had me zelf
verteld dat het gebied verlaten was en afgelegen.
Toch werd ik enkele minuten later opnieuw overvallen
door het gevoel dat ik bekeken werd. Deze keer
wist ik het zeker. Iets of iemand hield me vanaf
een afstandje in de gaten. Ik huiverde en kwam
behoedzaam overeind. Haastig liep ik terug richting
ven. Tegen de tijd dat ik de bosrand bereikte,
was ik buiten adem van het snelle lopen en bonkte
mijn hart als een bezetene in mijn keel.
Dit
kleine inhoudelijke tipje van de sluier van Jachtmaan,
laat meteen zien waarom dit boek de moeite van
het lezen waard is. De beschrijvende vermogens
van Tisa zijn aanzienlijk. Het is helemaal niet
moeilijk om een beeld te schetsen van de omgeving
waarin Maire zich bevindt. Sterker nog, je kunt
de bladeren bijna horen ruisen en de kruiden ruiken.
De haren in je nek gaan overeind staan, door het
onbehaaglijke gevoel dat je bekruipt en meebeleeft
met Maire. Dat is de kracht van Tisa Pescar. Combineer
haar schilderende manier van schrijven met het
spannende plot dat zij gedurende het boek geweven
én ontrafeld heeft, en je bent al een eind op
weg om haar stijl van schrijven te leren kennen.
Maar je bent er dan nog niet. Want wat Tisa echt
Tisa maakt, is haar onconventionele onderwerpskeuzes
en karakters. En daar kan ik u helaas nu net weer
niet teveel over vertellen. Ik zou de verrassing
maar bederven, en dat is uiteraard niet de bedoeling.
En dat is ook waarom ik er nu een einde aan ga
breien en plaats ga maken voor de volgende spreker,
die de dankbare taak heeft u uit Jachtmaan voor
te lezen. Maar voor ik ga, wil ik u nog het volgende
meegeven: ga het boek lezen, verwacht het onverwachte,
want, om het in goed Nederlands uit te drukken
(maar niet heus), Jachtmaan is een boek with a
twist and a bite.
