Ik
ben Pascal Marceau, oudere broer van Maire. Ik timmer
al jaren aan de weg als kunstenaar en dat gaat best
lekker, al staat het gezei... gezeur van mijn klanten
me allerminst aan. Maar ja, je moet toch wat doen om
de kost te verdienen en jezelf van de straat te houden.
Derhalve neem ik de mindere kanten van mijn beroep maar
op de koop toe en hang ik gedwongen de vriendelijke
commis-voyageur uit. Cat beweert dat ik eigenwijs ben
en opvliegend. Dat zal dan wel. En ja, ik hou best van
een potje matten op zijn tijd. Daar weet Radu alles
van, grijns. Behalve dat mag ik graag de beest uithangen
in het uitgaansleven. Pech dat ik zelden de kans krijg
om aan die drang toe te geven. Vroeger, in Parijs, daar
voelde ik tenminste dat ik leefde. Daar kon je de hele
nacht doorhalen in de kroeg om vervolgens stomdronken
je bed in te rollen en een paar uur later met een dijk
van een kater weer op Montmartre te gaan staan penselen
om de toeristen te... Ach laat ook maar. Hier word ik
niet vrolijk van. Ik bivakkeer tenslotte niet voor mijn
lol in een kluizenaarshol. In de contreien waar wij
wonen is het al nieuws als de burgemeester van een gehucht
uit de buurt in het openbaar een scheet laat. Doe mij
maar uitlaatgassen, herrie en commotie, in plaats van
deze saaie omgeving. Leve Parijs! Ik wil terug.
__________________________________________________
Hele
ochtend aan de nieuwe Camaro gesleuteld. Eindelijk de
verdeelkap vervangen. Hikken zal ie niet meer, wat ik
je zeg. Nu nog een paar originele velgen op de kop zien
te tikken. Wat -huhum- roestplekjes wegwerken. Eigenlijk
is het een grote verrekte roestbak. Hij moet gewoon
overgespoten worden, maar dat is van later zorg. Anyway,
dat gesleutel is een hobby van mij. Ik kom er alleen
iets te weinig aan toe. Toen de rode Camaro de geest
gaf, heb ik een andere van de schroothoop gered. Zo'n
oude bak heeft zo zijn charme, nietwaar? Maar dat komt
nog wel goed. Naja. Eerst pitten want ik val om.
20-09-09
Olifanten en stieren
HOERA
- HOERA - HOERA!! De olifant is af. Hij wordt binnenkort
op het plein van een diergaarde geplaatst en vanzelfsprekend
moet ik daarbij aanwezig zijn om een staande ovatie
in ontvangst te nemen, grijns. Het beest is zo'n drie
meter hoog en bestaat uit een groot aantal metalen platen
die op een frame moeten worden vastgezet. Kan nog lachen
worden, want die dingen wegen als dieplood. Mijn volgende
project: het schilderen van een prijsstier.
