|
PAS
OP! SPOILERS
BRON:
VROUWENTHRILLERS.NL
(Diana) , 21 juni 2009:
Tien
jaar nadat de vloek is opgeheven pakken we de draad weer op en gaat
het verhaal verder. De rust lijkt weergekeerd op de Franse hoeve
maar schijn bedriegt. Het kwaad is herrezen en is nog steeds uit
op wraak. Veles, het negenjarig zoontje van Maire en Radu is in
handen van Vidar die hem als ruilmiddel ziet voor Radu. Radu is
inmiddels getransformeerd tot moroi en leeft, samen met zijn huisgenoten,
in het ritme van de nacht. Het boek begint bij zijn overlijden en
al vlug grijpt de spanning je weer volledig bij de keel. Er wordt
dagelijks een foto bij de hoeve achtergelaten nadat er een telefoontje
is geweest over de vindplaats ervan. Daarop is het jochie te zien
die gevangen wordt gehouden met in zijn hand de avondkrant van die
dag. Zo tergt en daagt Vidar Radu uit om zich over te geven. Hij
gebruikt Veles duidelijk als machtsmiddel. In cursief lezen we over
Dumi en Mila en lang blijft gissen wie dit zijn, maar uiteindelijk
valt alles op zijn plek.
Waar
in Jachtmaan Maire het hoofdpersonage was vanuit wiens perspectief
het merendeel van het verhaal werd verteld heeft erfheks Catherine
– Cat – Morgain dit stokje nu van haar overgenomen. Zo krijgt zij
een wat prominentere rol toebedeeld en komen we meer aan de weet
over haar werk met magische en geneeskrachtige kruiden en de offers
die zij brengt in ruil voor antwoorden van de demonen die ze oproept.
Dit wordt zeer overtuigend en gedetailleerd neergezet. Alles wat
de auteur voorschotelt blijft zo enorm boeiend dat hierin haar kracht
ligt om het verhaal te laten staan als een huis. De karakters komen
op een dusdanige voortreffelijke wijze tot leven dat ze ook echt
voor je geestesoog opdoemen. De personages hebben buiten bovennatuurlijke
elementen ook een hele aardse en daardoor herkenbare kant. En juist
deze combinatie maakt het aantrekkelijk zeker als het uitstekend
is neergezet. En dat is het. Ze trekt de lezer wederom met overtuiging
mee in de wereld van de maanmysteries, waar vampiers en weerwolven
echt lijken te bestaan. En dat is ook het mooie van dit genre. Het
beklemmende sfeertje wat magie oproept maakt dat je niets wilt missen.
Ze
weet de lezer moeiteloos aan zich te binden door haar meeslepende
schrijfwijze, die, buiten het feit dat alles erg goed in elkaar
zit, ook de nodige humor en vaart bevat. Wel zijn er wat kleine
oneffenheidjes te noemen: het transformatieproces dat nu veel sneller
plaats vindt dan in het debuut, en een verwonding aan een heup die
eerst opvallend aanwezig is en opeens totaal is hersteld. Maar dit
valt eigenlijk weg tegen de rest van het verhaal. Het refereren
aan het verleden is nauwgezet en hoewel het boek op zichzelf staat
krijg je een goede indruk van de eerdere gebeurtenissen.
Groot pluspunt is het pakkende en open einde. Wolfmaan zal zeker,
net als het zenuwslopende sterke en intrigerende Jachtmaan, een
diepe indruk achterlaten en is zelfs nog een (hoek)tandje sterker
gebleken. Het wachten is nu op de derde in de reeks: Heksenmaan.
Voor mij is Tisa Pescar dé grote ster van het bovennatuurlijke thrillergenre.
Oordeel: *****
|